Beste lezer,

Dit is het zwaarste stuk dat ik tot nu toe heb geschreven. Niet zwaar om te lezen — zwaar om op te schrijven. Want het gaat over iets waarvan ik wist dat het er was, maar dat ik moest dwingen om hardop te zeggen.

Het gaat over hoe Europa zijn productieven aan het plunderen is. De ondernemers, uitvinders, familiebedrijven, fabrieken — vijf procent van de bevolking die vijftig procent van de welvaart draagt. Wij hebben besloten dat hun overschot moet worden afgeroomd om de onderkant en het midden te financieren. Eerst plukken wij hen. Dan beperken wij hen zodat ze niet meer kunnen meekomen met China. Dan oordelen wij over hen wanneer hun fabrieken sluiten. Dat is geen samenleving die zichzelf in stand houdt. Dat is een samenleving die zichzelf opeet en daarna de schuld geeft aan wie haar nog wilde voeden.

Ik heb dit niet uit verontwaardiging geschreven, en niet uit politieke voorkeur. Ik heb het geschreven omdat ik de cijfers naast elkaar heb gelegd — DGB, FNV, Bundestag, Tweede Kamer, Assemblée Nationale, Draghi-rapport, Eurostat, Statistics South Africa — en ik kon de conclusie niet ontwijken. Zuid-Afrika is de spiegel. Wat daar tussen 2000 en 2020 gebeurde, gebeurt hier nu.

Het is een vijfluik — vijf samenhangende stukken — met daarboven een colofon waarin ik open mijn bronnen geef en mijn intentie verklaar. Voor wie geen tijd heeft om alles te lezen, staat er een korte versie: het hele vijfluik in vijf alinea's.

Lees De Grote Plundering op openvizier.org

Een vraag aan u — niet ondertekenen, niet liken, niet delen om het delen. Wel: lezen, doordenken, bekritiseren als het niet klopt, en — als u in een positie bent dat te doen — laten zien aan iemand die in beleid, politiek, of bestuur zit. Eén lezer die het ziet en het anders probeert, is meer waard dan duizend lezers die alleen knikken.

Met genegen groet, Jacobus van Merksteijn Malta