Welkom bij mijn nieuwsbrief over juli en augustus! Ik ben vergeten om een juli nieuwsbrief te verzenden tijdens de korte periode dat ik in Nederland was… maar om het goed te maken, nu een éxtra lange nieuwsbrief om twee maanden in te vangen!

Vakantieverhalen
Deze zomer heb ik twee reizen gemaakt, de eerste in mijn eentje naar Schwarzwald met mijn moeders camperbusje. Het was een vervulling van een jarenlange droom om met een busje op stap te gaan, en midden in het Zwarte Woud heb ik vijf dagen lang gewandeld, gelezen en geschilderd.

Een paar dagen na mijn terugkomst vertrokken Wessel en ik samen naar Kroatië, een land dat eigenlijk totaal onbekend voor ons was. We hebben dit nog gepoogd op te lossen door in de auto de geschiedenis van het land vanaf Wikipedia aan elkaar voor te lezen, maar het veranderde het gevoel van afstand niet echt. We begonnen bij het natuurreservaat Plitvice, waarin felblauwe meren in elkaar overlopen via talloze watervallen, en trokken daarna verder naar de westkust. Het was er heet, verlaten, en bij vlagen vreemd, maar ook bijzonder en natuurlijk perfect om mee te maken met Wessel aan mijn zij, de beste reiscompagnon die ik me kan wensen.

Doe Het Gewoon!
Deze zomer heb ik een nieuw inzicht verworven dat voor sommigen ontzettend vanzelfsprekend zal zijn (zoals dat vaak gaat met persoonlijke inzichten), maar mij veel helpt met mijn zenuwen voor het aankomend schooljaar. Voorafgaand aan mijn reis naar Schwarzwald, die ik in mijn eentje ging rijden in een bus waar ik nog nooit langdurig in had gereden, maakte ik me best wat zorgen of dat wel goed zou gaan. Ik dacht bijvoorbeeld aan een Baustelle die heel smal zou zijn en hoe ik daar dan door heen zou komen, of een hele steile heuvel die ik op zou moeten met zo’n zwaar voertuig. Toevallig overkwam mij allebei deze situaties en in allebei dacht ik, hm, kijk aan; ik Doe Het Maar Gewoon. Ik heb controle over deze situatie.

In een angst-scenario dat ik van te voren bedenk, zit ik eigenlijk ‘vast’ in de fantasie. De tijd lijkt stil te staan in mijn hoofd terwijl ik opnieuw en opnieuw hetzelfde scenario afspeel en me afvraag: hoe ga ik dat doen?! Alle mogelijke oplossingen die ik bedenk tijdens zo’n fantasie zijn niet ‘goed genoeg’, want ze lossen de angst niet op. Maar tijdens een hele smalle Baustelle besefte ik: in het echt zit ik niet vast en kan ik bijvoorbeeld zorgen dat ik de auto goed stuur, langzaam rijd, en in mijn spiegels blijf kijken. Plat gezegd: hoe ga ik het doen? Ik doe het gewoon. Ik kan er voor zorgen dat het goedkomt.

Hetzelfde blijkt toepasbaar op andere spannende scenarios. Wat als een leerling ontzettend brutaal of gemeen is in mijn les? Wat ga ik dan doen?! Nouja, op dat moment doe ik het gewoon. Ik zal op dat moment een keuze maken en ongeacht of het de juiste keuze is, zal het iets zijn dat ik heb gedaan om te zorgen dat het spannende moment weer voorbij gaat.

Ik merkte dat dit besef iets in mij verschoof: de machteloosheid die ik voel tijdens angstige fantasiën is niet gebaseerd op daadwerkelijke machteloosheid, maar omdat ik niet kan handelen in een fantasie. Ik kan het niet goed doen omdat ik niets kan doen, niet omdat ik het niet kan.

Controle over gewichtigheid
Tijdens deze zomer vond ik het best moeilijk om te ontspannen. In september begin ik op een nieuwe school met nieuwe klassen en ik maakte me daar veel zorgen over (ondanks voorafgaand besef, helaas). Ik sprak er veel met Wessel over en toen ik weer eens begon over het Begin Van Een Nieuwe Baan en het Belang Van Een Goed Begin (Dat Het Halve Werk Is) stelde hij voor om het als minder gewichtig te beschouwen. Wat als het niet Mijn Eerste Echte Baan is, maar gewoon… werk? Een nieuwe plek waar het misschien leuk is en misschien niet, maar waar eigenlijk niet zoveel van afhangt?

Natuurlijk vind ik het niet makkelijk om het gewicht op het aankomend schooljaar te verminderen, maar met vlagen lukt het me wel. Ik denk eigenlijk dat ik er veel aan zou hebben als ik meer controle had over wat ik als gewichtig beschouw. Sommige dingen zijn heel belangrijk, maar hoeven niet altijd even belangrijk te voelen.

Onderwijs is daar een goed voorbeeld van. Ik wil uiteraard de wereld veranderen, en ik vind het belangrijk om dat gewicht aan mijn onderwijs te hangen; anders is het veel minder voldoenend. Maar soms is het wel lekker om het gewoon even als ‘werk’ te zien dat ik moet doen en waar ik ook mee klaar kan zijn. Als ik die twee effectief kan afwisselen, kan ik vervullend werk doen zonder dat ik eraan ten onder ga, hoop ik. Het wordt wel oefenen, in elk geval..!

Dankjewel!
Voor je interesse in deze nieuwsbrief-in-plaats-van-Instagram. Ik hoor graag wat je ervan denkt, in een mail, appje, of wanneer ik je weer zie. Tot volgende maand! (Dit keer echt.)