Welkom bij mijn nieuwsbrief over februari! Een grijze, druilerige maand die nu feestelijk is geëindigd met zonneschijn en vogelzang, en waarin ik het veel minder druk had op werk (hoera!).

Politiek: lokaal en persoonlijk
Op 18 maart sta ik op plek 6 van de Partij voor de Dieren in de gemeente Rheden. Het is voor het eerst dat de PvdD hier meedoet en daardoor is het extra spannend. We hopen natuurlijk heel erg dat we in de raad komen, zodat er ook op lokaal niveau donkergroene politiek gevoerd kan worden! (Ik hoop niet dat ikzelf in de raad kom, want dat was ik niet van plan.)

Deze datum komt steeds dichterbij, en daarom stond de maand februari in teken van campagnevoeren, dat nog veelzijdiger is dan ik had gedacht. Ik heb Valentijnsdagkaarten rondgebracht, filmpjes gemaakt, de straten schoongeprikt, en natuurlijk mensen lastiggevallen met flyers tijdens hun haastige zaterdagsboodschappen.

En dat alles samen met mede-PvdDers, sommige op de lijst, sommige gewoon enthousiast over de partij. Het is klein, soms is het knullig, maar het is allemaal met zo’n goed hart dat er over de waarde niet te twijfelen valt.

(Hopelijk is het overbodig, maar vergeet niet om je stem uit te brengen in jouw gemeente! Anders mag je nooit meer klagen over gaten in fietspaden of je favoriete boom die gekapt wordt.)

Projecten
Deze maand ben ik even aan de slag geweest met pastelkrijt. Een fijn medium voor portretten, maar achteraf altijd zo’n zooitje, want het krijt blijft voor eeuwig afgeven. Met haarspray probeer ik het op z’n plek te houden, maar dat is niet helemaal effectief. Die praktische overweging zorgt er toch voor dat ik het niet graag gebruik, maar het was tof om weer even bezig te zijn met kleur en licht.

Kunst
Deze kunst heeft mij deze maand vergezeld.

Ik was natuurlijk al een tijd fan van McCartney’s Ram, dus ik besloot om ook een andere Beatle eens een kans te geven. Zo kwam ik bij Harrison’s Living in the Material World, die een paar grijze dagen aan heeft gestaan. Terwijl McCartney zoveel lol lijkt te hebben met muziek, zit dat van Harrison vol met levenspijn en weltschmerz, met af en toe een glimpsje hoop waar je dan wel weer heel warm van wordt. Verder is het minder experimenteel en origineel dan McCartney, vind ik, maar het is wel een goede soundtrack voor een bepaalde gemoedstoestand (lees: vol met dweilnummers).

Dankjewel!
Voor je interesse in deze nieuwsbrief-in-plaats-van-Instagram. Tot volgende maand!