Welkom bij mijn nieuwsbrief over april! Deze maand gingen Wessel en ik een week naar Wenen en we kwamen, zoals het hoort bij zo’n stad, zeer geïnspireerd weer terug.

In de ban van Egon Schiele
Het idee om naar Wenen te gaan kwam vooral omdat ik mijn favoriete museum weer wilde bezoeken, het Leopold. Tijdens een Honoursreis in 2020 ontdekte ik daar mijn favoriete kunstenaar, Egon Schiele, en ik wilde zijn collectie graag weer in het echt aanschouwen (nadat ik inmiddels mijn eigen muren heb volgehangen met zijn werken).

Ondanks dat we al snel ‘vol’ zaten van de grote stad, waardoor het museum wat minder ruimte kreeg, was ik erg blij om de bijzondere tekeningen en schilderijen weer te zien. Zijn meest bekende kende ik natuurlijk al goed, maar ik ontdekte ook weer een paar die ik nog niet kende, waaronder deze tekening:

Een tijd lang heb ik naar deze tekening gestaard, en ook na het museumbezoek (lees: nu) ben ik er nog in de ban van. Het talent, de overtuiging, de volle intentie van elke lijn. De intense uitdrukking, van zowel het model als de kunstenaar; het is zo duidelijk meer dan wat het is. Het is pure expressie - wat ook wel te verwachten valt van een volbloed expressionist zoals Schiele. Staande voor deze tekening voelde ik niet alleen dat ik dat ook wil kunnen, maar dat ik het bijna móet, dat het me achtervolgt, dat het niet zal rusten totdat het lukt. En toevallig wist ik ook meteen waarom het me tot dusver niet is gelukt (het was bijna een inzicht on-demand): omdat ik geen fouten durf te maken.

De kunst van de fout
Als ik kunst maak, is het eigenlijk altijd reproductie. Dat wil niet zeggen dat ik geen originele ideeën heb, maar dat ik ze gewoon nooit maak. Ik oefen eigenlijk eindeloos met fotos en composities van anderen. Dat gaat vaak best goed; ik heb goede controle over materialen zoals acryl-, olie-, en gouacheverf, ik weet hoe ik kleuren moet mengen. Maar meer doen dan namaken doe ik eigenlijk nooit, en dat komt natuurlijk omdat het tot nu toe nooit lukt. Het wordt lelijk, fout, het is niet wat ik wilde dat het was. De frustratie van dat proces weerhoudt me ervan om het door te zetten; ik stuiter terug naar het veilige reproduceren. Maar sinds ik weer oog in oog stond met mijn grote voorbeeld Schiele, heb ik beseft dat als ik een eigen stijl wil ontwikkelen die puur en alleen mijn expressie is, ik moet kunnen experimenteren; en om te kunnen experimenteren moet ik kunnen falen.

Natuurlijk loop ik hier al het hele jaar tegenaan - docent worden is niet zonder obstakels - en nog wel veel langer dan dat, maar ik wist niet hoe ik dit perfectionisme moest veranderen. Eerlijk gezegd denk ik dat ik er de motivatie ook niet echt voor had, want als ik ook héél hard kan werken om te voorkomen dat ik faal, dan doe ik dat liever dan falen. Maar met het ontwikkelen van een stijl is dat anders. Het voelt nu bijna als een honger, alsof ik eindelijk uit het namaken móet breken. Dus daar is die motivatie dan, om eens een hele hoop fouten te gaan maken.

Inmiddels probeer ik minstens drie tekeningen per week te maken in een schetsboek dat niemand ooit zal zien. Het zijn verschrikkelijke tekeningen, met hoge uitzondering allemaal mislukt, geen één is de overtuigende expressie waar ik zo naar zoek. Toch voelt het goed om er mee bezig te zijn, en heb ik het idee alsof er iets fundamenteels is veranderd. Ik wil niet alleen maar dromen van kunstenaar zijn; ik wil kunstenaar zijn.

Projecten
Geen tekeningen om te delen, dus. Hopelijk ooit een kunstwerk dat echt de mijne zal zijn.

Kunst
Deze kunst heeft mij deze maand vergezeld.

Nu dat het zonnetje weer wat vaker schijnt is het tijd voor één van mijn favoriete lente/zomer albums, Ram van Paul en Linda McCartney. Ik hou van de onbezonnen gitaarsolos en de unieke melodieën, met als favoriete nummer "Dear Boy”, het liefst met “Uncle Albert/Admiral Halsey” er direct achteraan (zoals het album ook bedoeld is!). And even when you fall in love, dear boy, it won’t be half as good as this!

Dankjewel!
Voor je interesse in deze nieuwsbrief-in-plaats-van-Instagram. Ik hoor graag wat je ervan denkt, in een mail, appje, of wanneer ik je weer zie. Tot volgende maand!